بگذار دریا بداند رقیبی دارد به زلالی قلبت و به ژرفناکی نگاهت...

و گفتی که معنای عشق در انتظار است و در فاصله ها...

و من تمام این فاصله ها را با صبر و انتظار به تماشا نشسته ام

چه رازیست در این فاصله نمیدانم

که هر چه میگذرد مرا شیداتر میکند...

و من،شیدا میمانم

بگذار از عشق سخن نگویم

بگذار وسعتش را در حصار کلمات محدود نکنم...

زندگی فرصت بس کوتاهی ست

تا بدانیم که مرگ آخرین نقطه پرواز پرستوها نیست

مرگ هم حادثه است

مثل افتادن برگ

تا بدانیم که پس از خواب زمستانی خاک

نفس سبز بهاری جاری ست...

رفتن دلیل نبودن نیست

در آسمان تو پرواز میکنم

عصری غمگین و غروبی غمگینتر در پیش

من بیزار از خود

و از کرده ی خویش

دل نامهربانم را به دوش میکشم

تا آن سوی مرزهای انزوا پنهانش کنم

و تو را تا فردا

تا سپیده با خود خواهم برد

وبا یاد تو وبا عشق تو خواهم مرد

تو باور نکن اما من عاشقم

تو باور نکن...

کی فکر میکرد یه روز نگات اینجوری داغونم کنه

                                آواره و در بدر کوه و بیابونم کنه

عشق تو اینجوری بیاد رخنه کنه تو تن من

                     مثل یه سیلاب بزنه خراب و ویرونم کنه

کی فکر میکرد که عشق تو ازون همه غرور من

                           یه کوه گریه بسازه ابر بهارونم کنه

کی فکر میکرد چشای تو یه روز بشه اسلحه و

                    خشاب سرمه ات بزنه گلوله بارونم کنه

از یه نگاه شروع شدو به مرگ من تموم میشه

      همیشه این عاشقه که بپای عشق حروم میشه...

با این دل ماتمزده آواز چه سازم

بشکسته نی ام بی لب دمساز چه سازم

در کنج قفس میکشدم حسرت پرواز

با بال و پر سوخته پرواز چه سازم

گفتم که دل از مهر تو بر گیرم و هیهات

با این همه افسونگری و ناز چه سازم...

راه گم کرده و با رویی چو ماه آمده ای

مگر ای شاهد گمراه به راه آمده ای

باری این موی سپیدم نگر ای چشم سیاه

گر به پرسیدن این بخت سیاه آمده ای

عهدی که رشته ی آن با اشک تاب دادی

زلف تو خود بگوید من دل شکن نباشم

با عشق زادم ای دل با عشق میرم ای جان

من بیش از این اسیر زندان تن نباشم...

میکند افشای درد عشق داغ تازه ام

این سیه رو درد مندان را چه رسوا میکند

اشک هر دم پیش مردم آبرویم می برد

هرکه یار ماست میل کشتن ما میکند...

من در این کلبه خوشم

تو در آن اوج که هستی خوش باش

من به عشق تو خوشم

تو به عشق هر که هستی خوش باش.....

مجنون اگر از آتش لیلی سرخ است

یا لاله اگر به هر دلیلی سرخ است

شرح دل ما حیف است که پنهان باشد

این صورت ما به ضرب سیلی سرخ است...

مطمئن باش و برو

ضربه ات کاری بود

دل من سخت شکست

وچه زشت ، به من و سادگی ام خندیدی

به من و عشقی پاک ، که پر از یاد تو بود

و خیالم میگفت تا ابد مال تو بود

تو برو ، برو تا راحت تر

تکه های دل خود را آرام سر هم بند زنم...